• Lifestyle
  • Onze modellen

Door Bas van Agten

15-11-13

Ik staar in het donker bij de MacDonalds Lelystad naar een simplistisch laadpaaltje waaraan mijn supermoderne ZOE zich niet zal laden! Nadeel van technische voorsprong; too sophisticated! Er bevindt zich slechts een enkele geschikte laadpaal binnen het bereik van de luttele tien kilometers die ik nog tot mijn beschikking heb. Maar die zijn bezet zie ik op mijn app. Of ze staan op privé-terrein! Met weemoed denk ik terug aan de 22Kwh paal van de heenreis. Die staat bij Hajé hier precies aan de overkant van de A6 richting het Noorden. Wacht..! Dat is het!!!

Maar zou die nog bereikbaar zijn? Als ik nou eens super-, super-, superzuinig… en dan bij de eerste afrit omdraai en de andere kant oprij en dan dat Hajé-wegrestaurant poog te halen. Ik heb geen andere keuze, ik moet! Ach, en wat kan mij uiteindelijk nou gebeuren, praat ik mezelf moed in. De auto zal stilvallen, daarna bel ik het noodnummer van Renault en dan word ik uiteindelijk opgeladen door een ANWB autoambulance. En daarna een leven lang aan deze blamage herinnerd! Ach wat, dan hebben mijn kinderen wat om een liedje over te maken als ik 90 word. Dan kan ik stokdoof er waarschijnlijk toch niks meer van verstaan in mijn elektrische scootmobiel! Z’n leven lang toch elektrisch blijven rijden, die ouwe gek!

Nu gaat deze ouwe gek de zuinigheidsrit van z’n leven rijden! Terug op de A6 kruip ik onverantwoordelijk dicht tegen de bumper van een oude Engelse Ford Transit waardoor de hippiechauffeur reuze nerveus wordt. Die denkt dat ik wat van ’m wil. En dat is ook zo. Z’n slipstream namelijk! Zo’n oud barrel heeft geen ABS dus als ie plots op z’n remmen gaat, kan ik er nog op tijd bij zijn. Mijn linkervoet zweeft super alert boven het rempedaal. Als ie maar niet boven de 95 gaat, want mijn ZOE is in een soort van noodloop geschoten. Het regent maar ik zet de ruitenwissers niet aan, zonde van de stroom! Ik neem afslag Almere-Buiten. Even later rijd ik weer richting Friesland. Dan gebeurt het; ik heb nog zes kilometer, zo geeft de ZOE aan en dan ineens helemaal niets meer! Ik lees; — kilometer… Er begint een enorm irritant rood lampje veel te fel te knipperen.

Maar de ZOE rijdt merkwaardigerwijs nog steeds. En nog altijd geen wegrestaurant in zicht. Ik rijd slechts 75km/uur op de rechterbaan tot woede van menig vrachtwagenchauffeur of wakker geschrokken dromer. Ik tuur wanhopig of ik in de verte al het bord met het tankstation/wegrestaurant kan zien. Niks! Toch sukkelt de ZOE dapper verder. Maar hoe lang nog?

Dan verschijnt plotseling het bord van het wegrestaurant en tankstation. Veertienhonderd meter nog maar! Wat is de minimumsnelheid op de snelweg ook alweer? Zeventig? Ik hou angstvallig mijn achteruitkijkspiegel in de gaten. Laat de ZOE het alsjeblieft niet opgeven in het zicht van de haven! Ik beloof de Heilige Christoffel zijn beeltenis te gaan dragen aan een zilveren halskettinkje, ik beloof de Heilige Maagd een vrachtwagenlading vol kaarsen op te steken en God een voortaan kuis en deugdzaam leven, als ik het maar haal!

De smeekbedes doen hun werk! Als ik de afrit opdraai juicht mijn hart. Desnoods duw ik vanaf hier de auto naar de paal, wat kan het mij schelen! De ZOE haalt op eigen kracht zelfs het parkeervak voor die schitterendste Laadpaal Aller Laadpalen! Met een glimlach van oor tot oor leg ik de auto aan het infuus. Ze neemt de rijkelijk vloeiende ampères gulzig als een dorstige puppy tot zich. Ik wandel met Dora het Hajé-restaurant binnen. Als ze ooit aan beide kanten van de A6 zo’n paal neerzetten heeft deze restaurantketen er een fan voor het leven bij. Dora mag ook nog eens zonder problemen mee naar binnen en de cappuccino is naar behoren. Ik blaas even uit en heropen de onderhandelingen met de Heiligen en de Allerhoogste. Zij moesten toch ook wel begrijpen dat een mens in zijn delirium van wanhoop soms de meest potsierlijke dingen uitkraamt en waren die hysterische beloftes achteraf niet om je dood te lachen? Ik besluit om na de koffie Dora even uit te laten op het parkeerterrein. Ik loop langs m’n auto en zie dat de ZOE al voor 65% vol zit. Huh? Zo snel?

Na Dora’s snuffelstage geeft de ZOE aan dat 82% van de accu weer vol zit. We stappen in. Volgende keer moet ik de terugreis uit Friesland dus pietsie beter voorbereiden. Bij alle Renault-dealers staan bijvoorbeeld snelle laadpalen, bedenk ik me nu. Ik had natuurlijk even kunnen bellen of die ’s nachts ook bruikbaar zijn voor passanten. Ik vergeef mijzelf grootmoedig mijn beginnersfouten. Ik ben zelfs in opperbest humeur na dit hachelijke avontuur. Ik vraag me af waarom. Vrouwen schijnen na een bevalling een bepaald hormoon aan te maken dat hen doet vergeten welk een verschrikkelijk gruwelijke marteling het is om een kind te baren. Anders zouden alle vrouwen het na één zo’n bloedbad wel voor gezien houden. Bij Hajé doen ze dat hormoon in de cappuccino denk ik. Fluitend rijd ik naar Amstelveen.

Leave a Reply

Your email address will not be published.