• Lifestyle
  • Onze modellen

Door Bas van Agten

01-11-13

Ik ben de elektrische Renault ZOE op gaan halen met m’n eigen auto. Per Openbaar Vervoer zou me dat vanaf mijn huis vijf kwartier gaan kosten, met de Volvo iets van twaalf minuten. Ik ben deze drie weken wel groen maar niet gek!

Ik zal de volgende dag wel één van de buren vragen om samen met mij de Oude Zweed op te halen voor ‘je weet maar nooit’. Ik wil hem namelijk wel stand-by hebben als één van mijn kinderen na een spelletje geblinddoekt aardappelen schillen met machetes in allerijl met een slagaderlijke bloeding naar het ziekenhuis toe zou moeten terwijl de ZOE met lege batterijtjes elf kilometer verderop aan een laadpaal hangt.

De Renault Zoe, zojuist opgehaald en ‘afgetankt’, geeft aan dat ik 129 kilometer ver kan rijden maar de computer kent mijn rijstijl nog niet. Later, als we elkaar beter hebben leren kennen zal de ZOE-computer nog een stukje accurater worden. Jaja, de techniek van vandaag kent geen grenzen meer.

Ik vraag me af in hoeverre de naald van de benzinemeter in mijn Volvo al tegen het roodgekleurde blokjes van paniek aan zou leunen als er nog slechts voor 129 kilometer benzine beschikbaar was. Al snel word ik afgeleid door de bijzonder comfortabele rijeigenschappen van de ZOE. De auto stuurt strak en voelt bovengemiddeld solide aan. Ik weet ook hoe dat komt. De ZOE is vanwege het accupakket 400 kilo zwaarder dan andere auto’s van dit formaat. Dat geeft een enorm gevoel van veiligheid en vertrouwen aan de chauffeur. Niks geen ’kepperdeklep-ervaring’ zoals bij de superlichte wagentjes die met drie of viercilinder benzinemotortjes dit segment bevolken. Je hebt het gevoel in een veel grotere auto te rijden. Daarnaast is het verpletterend stil in de ZOE. Het ontbreken van motorgeluid zorgt voor een uiterst ontspannen sfeer in het interieur. Ik moest in dat eerste ritje aan een Audi A8 denken, maar dan in een arme-mensen uitvoering. Om mij heen geen gepolitoerd morellenbomenhout, en Schots buffelkalfsleer met dubbele stiknaden. Wel mooi vormgegeven stoelen en een aan het dashboard vastgeschroefde iPad. Daarop R-link en een navigatiesysteem dat je in geval van nood naar alle laadpalen van Nederland kan dirigeren. Als ik mijn straatje indraai staan al snel de buren om me heen. Opvallend want ze konden me niet echt aan horen komen. Ook op hun kinderen maakt de geluidloze voortbeweging indruk. Elektrisch rijden is nog steeds echt iets speciaals. Hoe lang nog, is de vraag.

’s Avonds moet ik voor m’n werk van Amstelveen naar Blaricum. Mijn medeweggebruikers vinden de ZOE ook heel bijzonder want er wordt steeds met groot licht naar me geknipperd. Ik zwaai vriendelijk terug. Tot ik er op de A1 achter kom dat ik in het pikkedonker met enkel de dagrijverlichting ingeschakeld rijd. Ik schaam me kapot. Ik vind het zo ontzettend knullig als ik anderen ’s nachts in onverlichte toestand over de snelweg zie spoken! Nu ben ik zelf zo’n sufhannes! Ter verontschuldiging; het komt bijna nooit meer voor dat je in hedendaagse auto’s zelf de verlichting nog in moet schakelen maar een elektrische auto moet overdag natuurlijk op alle mogelijke manieren elektriciteit besparen.

Ik ben ruim na middernacht terug in Amstelveen en klaar om voor de eerste keer de auto aan de laadpaal te gaan hangen. Dat gaat echter niet door! De laadpaal bij mij om de hoek is bezet door de Volt en de V60 en het ziet er niet naar uit dat de eigenaren van plan zijn hun auto’s in het holst van de nacht te gaan verplaatsen. De volgende paal is bij de Bosbaan. Dat is nog te lopen maar ik heb geen zin. Ik heb nog 23 kilometer tegoed van mijn stiltecentrum op wielen en ik wil naar m’n bed. Wat te doen? Ik parkeer langs de weg om even na te kunnen denken. Ik moet de volgende dag naar de Keizersgracht in centrum Amsterdam om bij de mensen van NewMotion een extra laadpaalpas op te halen. Ik moet daarnaast met één van m’n buren met deze auto naar de importeur om mijn Volvo op te halen. En daarna was ik van plan naar Gaasterland te vertrekken. Dat zijn best veel kilometers om te rijden. Meer dan waarop de elektrische auto rekent. Dit raakt de essentie van mijn onderzoeksvraag; is voor iemand met een onregelmatige mobiliteitsbehoefte een elektrische auto sowieso uit den boze? Het aantal kilometers dat ik morgen moet afleggen en het noodzakelijke bijladen vraagt om een doorwrocht logistiek plan en tijdschema. Ik probeer in gedachten alvast de dag van morgen in te delen. Welke werkzaamheden kan ik thuis verrichten als de auto staat op te laden? Ik probeer alles op een rij te krijgen maar ik ben moe en mijn hond thuis verlangt op dit tijdstip waarschijnlijk al hysterisch naar een boom of een goot!

Weet je wat; krijg allemaal het rambam! Ik ga lekker naar huis, rondje met Dora en slapen. Ik zie morgen wel weer!

Leave a Reply

Your email address will not be published.