• Onze modellen

Door Renault Nederland

29-11-13

De ZOE, de i-Renault met MacInterieur

Het einde van de drie weken lange duurtest nadert. De inzet was om in deze periode voor alles, maar dan ook echt elke rit, de Renault ZOE te gebruiken en dat is gelukt. De Oude Zweed heeft drie weken lang werkloos voor de deur gestaan. Ik vraag me nu af of ik weer snel zal kunnen wennen aan het lawaai van een verbrandingsmotor. Ik zal in het volgende en laatste dagboekverslag al mijn conclusies over elektrisch rijden proberen samen te vatten. Nu eerst de ZOE zelf, want die is nauwelijks aan bod geweest.

De rust zelve

Ik ben verwend geraakt aan die rustgevende stilte in de ZOE. Het is één van de onmiddellijk waarneembare voordelen van elektrisch rijden in het algemeen en van deze auto in het bijzonder. Het ontbreken van motorgeluid is bijzonder sfeerbepalend. Na drie weken realiseer ik me dat het motorgeluid in sommige gevallen een opzwepend effect heeft op mij als berijder. Het zou zo maar kunnen dat agressieve rijders de rust zelve worden in een ZOE.

Alleen maar voordelen

Het andere voordeel is de onmiddellijke beschikbaarheid van het maximale koppel. Een traditionele verbrandingsmotor levert die pas bij een bepaald toerental. De elektrische ZOE is bij de stoplichten in de stad één van de vlotst optrekkende auto’s. Eigenlijk jammer is dat je bij het stoplicht de jongens in de BMW’s en Audi’s niet tot een minirace kan uitlokken door luidkeels voor het rode licht te staan ronken. Zelfs luidkeels zoemen behoort niet tot de mogelijkheden. De ZOE is op die eerste 60 meter zowat onverslaanbaar. Andere sprintcategorieën zoals bijvoorbeeld die van 80 naar 100km/uur gaan een stuk minder vlot. Van 0-100 duurt in totaal 13,5 seconden. Dat is gewoonweg traag te noemen maar vanwege die snelle eerste meters voelt de ZOE voortdurend krachtiger dan dat hij in werkelijkheid is. De Clio diesel met 90pk haalt de 100km/uur in 11,7 seconde. Dat is bijna twee seconde sneller en dat is wel een groot verschil vind ik. De gewichtsverdeling en de plaatsing van het accupakket is echter weer dik in orde. De ZOE gaat door de bocht als op rails en reageert nergens onvoorspelbaar. Persoonlijk vind ik het wel prettig als de auto niet superlicht aanvoelt en de 1400 kilo van deze auto laten zich op een prettige manier gelden.

De vergelijking met de Clio dringt zich regelmatig op. Die is weliswaar wat lager maar de binnenmaten zijn goed vergelijkbaar. Drie hockeymeiden van de Athena A1 houden het achterin wel een veertig minuten uit op weg naar een uitwedstrijd maar veel langer moet het ook niet duren. Twee volwassenen kunnen echter prima zitten achterin.

Over smaak valt te twisten maar de vormgeving van de ZOE vind ik persoonlijk dik in orde. Two-tone dashboard waarbij de vlakken zijn afgescheiden met chroomachtige elementen. De zetels zijn afgezet met biezen, wit van kleur en het geheel laat een moderne hedendaagse indruk na. Ik zou bijna spreken van een MacInterieur. Vooral omdat in het midden een bedieningspaneel bepaalde gelijkenissen vertoont met een iPad.

Prachtige vormgeving

De buitenkant is qua vormgeving weer een flinke stap vooruit als je hem vergelijkt met een Nissan Leaf of de pionierende Miev van Mitsubishi. Toch vind ik de Clio of de Captur er nog net wat hipper/vetter/cooler uitzien dan de ZOE. Dat is jammer omdat de EV naar mijn overtuiging een Apple-achtig imago tegemoet gaat. Met dank aan de Model S van Tesla inderdaad. Desalniettemin brengt Renault de elektrische auto weer een stap dichter bij de gemiddelde automobilist met een gemiddeld budget. Als je drie of vier jaar aan batterijlease mee rekent heb je voor een pakweg 25 mille een elektrische auto waarmee je buitengewoon voordelig mee kan rijden. Geen bijtelling voor de zakelijk rijder en stroom is vele malen goedkoper dan benzine. Toch, als men alleen om geld te besparen elektrisch gaat rijden kan men nog wel van een koude kermis thuiskomen. Het gebruiksgemak, het comfort en het rijgedrag staat weliswaar op een bovengemiddeld hoog niveau, maar de actieradius en de langere laadtijd vraagt een andere instelling van de berijder. Dat is denk ik de crux van het elektrisch rijden. Daarover dus het volgende- en laatste deel van het EV Dagboek.

“ 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.